مقالات
طرح های تحقیقاتی
مجلات عضو
فهرست مقالات ( 4 ) مقاله :
نویسندگان: سعید طباطبایی, ناصر صرافان, سید محمد سیدی
کلیدواژه ها : دررفتگی مفصل ران - استابولوم - شكستگي استخوان
: 7525
: 174
: 0
ایندکس شده در :
پیشزمینه: دررفتگی مفصل ران همراه با شکستگی استابولوم در اثر ضربه شدید و پرانرژی ایجاد ميشود و علیرغم درمان مناسب، ممکن است به اختلال در عملکرد مفصل و ناتوانی بیمار منجر شود. جااندازی شکستگی استابولوم و حفظ و پایداری مفصل هیپ مهمترین عامل درمانی است که در حصول نتایج بعدی، عملکرد مفصل و توانايی بیمار دخالت دارد. هدف از مطالعه حاضر بررسی و مقایسه درمان دررفتگی تروماتیک پشتي مفصل ران همراه با شکستگی دیواره پشتي استابولوم با دو روش جااندازی باز و ثابت کردن شکستگی یا درمان بسته و انجام کشش استخوانی بود. مواد و روشها: در يك بررسی دو ساله، بیمارانی که بهعلت دررفتگی پشتي هیپ همراه با شکستگی دیواره پشتي استابولوم و بدون شکستگی ران یا ساق همانطرف به دو مركز درماني اهواز مراجعه نمودند، با یکی از دو روش فوق تحت درمان قرار گرفتند. جااندازی بسته دررفتگی در كليه بیماران بهصورت اورژانس انجام شد. روش جراحی در 18 بیمار بهصورت عمل الکتیو تثبيت شکستگی استابولوم بود و شكستگي 14 بيمار طي 6-5 هفته با كششگذاري درمان شد. نتایج درمان براساس بررسی دامنه حرکتی، آسیب عصبی، پایداری مفصل، پرتونگاري (تغییرات اولیه استئوآرتریت)، اندکس شکستگی استابولوم (Acetabular fracture index) در هر دو گروه در پیگیری یکساله ثبت؛ و دادهها مقايسه شدند. يافتهها: محدودیت حرکتی بهخصوص در فلکسیون و ابداکسیون در گروه غیرجراحی بيش از گروه جراحی بود (05/0p<). آسیب عصب سیاتیک در 3 بیمار گروه جراحی مشاهده شد که در 2 بیمار بهبودی حاصل گرديد. جااندازی دقیق در گروه جراحی 17 مورد (4/94%) و در گروه غیرجراحی 9 مورد(3/64%) ؛ علايم اولیه استئوآرتریت در گروه جراحی 7 مورد (9/38%) و غیرجراحی 8 مورد (57%) و اندکس شکستگی استابولوم در گروه جراحی و غیرجراحی به ترتیب 2/55% و 5/32% بود. بیماران در گروه جراحی نتایج عملکرد بهتری داشتند. نتیجهگیری: جدا از شدت صدمات اولیه وارد به مفصل، جااندازی دقیق شکستگی و نیز تعیین اندکس شکستگی استابولوم در تعیین طرح درمان مناسب و نتایج آن بیشترین تاثير را دارند. درمان جراحی در این بیماران با نتایج عملكرد بهتری همراه بود.
نویسندگان: علی اصغر حدادپور , ناصر صرافان, احمد دشت بزرگ, مریم ابراهیمی , SAH Mehdinasab , AA Haddadpoor , N Sarrafan , A Dashtbozorg
کلیدواژه ها :
: 8584
: 0
: 0
ایندکس شده در :
: 5094
: 1
: 0
ایندکس شده در :
پیشزمینه: شکستگی تنه استخوان درشتنی ساق یکی از شایعترین شکستگیها در اندامتحتانی است که در صورت جابهجایی و عدم پایداری بین قطعات شکسته نیاز به عمل جراحی و ثابت کردن محل شکستگی میباشد. هدف از انجام این تحقیق مقایسه نتایج دو روش جراحی «پلاکگذاری» و میله داخل استخوانی قفلشونده در درمان شکستگی بسته تنه استخوان درشتنی ساق بود.مواد و روشها: این مطالعه بهصورت آیندهنگر و تصادفی در یک دوره زمانی 15 ماهه انجام شد. در این مدت تمامی بیماران دچار شکستگی بسته تنه استخوان درشتنی ساق که به دو بیمارستان آموزشی درمانی شهر اهواز مراجعه نموده و به یکی از روشهای درمانی مذکور درمان شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. به این ترتیب 106 بیمار وارد مطالعه شدند. 50 بیمار با «میلهگذاری» و 56 بیمار با «پلاکگذاری» درمان شدند. میزان و مدت زمان جوشخوردگی و عفونت، شاخصهای ارزیابی بیماران بودند و بیماران بهمدت یکسال پیگیری شدند.یافتهها: از تعداد کل بیماران، 52 نفر (9/92%) در گروه «پلاکگذاری» و 48 بیمار (96%) در گروه «میلهگذاری» جوشخوردگی بدست آوردند. 4 نفر (8/7%) در گروه «پلاکگذاری» و 2 نفر (4%) از گروه «میلهگذاری» جوشنخوردند. میزان عفونت با پلاک نسبت به میله بهصورت معنیداری بیشتر (p=0.034) و میانگین زمان جوشخوردگی با میله نسبت به پلاک بهصورت معنیداری کمتر بود (p=0.006). نتیجهگیری: از نظر میزان جوشخوردگی تفاوت آشکاری بین «پلاکگذاری» و «میلهگذاری» در شکستگیهای بسته تنه تیبیا دیده نمیشود، لیکن «پلاکگذاری» با جوشخوردن کندتر و با احتمال عفونت بیشتری همراه است.
نویسندگان: احمد آفاقی, افشین آزما, عبدالرضا صلاحی مقدم, برات الله شبان, احسان شاه ولی
کلیدواژه ها :
: 13866
: 5
: 0
ایندکس شده در :
پیشزمینه: شکستگی اینترتروکانتریک جزء شکستگیهای شایع در افراد سالمند بالای 70 سال میباشد. با وجود آن که تثبیت شکستگی، بهترین درمان است، ولی عوارض آن به دلیل سن بالا و مشکلات همراه بسیار بالا میباشد. هدف از این مطالعه، گزارش نتایج درمان جراحی شکستگی اینترتروکاننتریک هیپ بود.مواد و روشها: در یک مطالعه توصیفی آیندهنگر، کلیه بیمارانیکه به علت شکستگی اینترتروکانتریک طی دو سال در دو بیمارستان آموزشی اهواز تحت عمل جراحی تثبیت داخلی با روش پیچ و پلاک دینامیک (DHS) قرار گرفته بودند، بررسی شدند. 84 بیمار با میانگین سنی 4/73 سال (98-59 سال) تحت مطالعه قرار گرفتند که از این تعداد 34 (5/40%) مرد و 50 (5/59%) زن) بودند. بیماران حداقل به مدت یک سال مورد پیگیری قرار گرفتند. یافتهها: هشت بیمار (5/9%) کوتاهی اندام بیش از 2 سانتیمتر داشتند. 4 بیمار (7/4%) دچار عارضه بیرونزدگی وسیله شدند. 8 بیمار (5/9%) دچار بدجوش خوردن شکستگی به صورت بدشکلی واروس، 1 بیمار (1/1%) دچار نکروز آواسکولار سرفمور، 13 بیمار (4/15% ) عفونت عمل، و 2 بیمار (3/2%) دچار بدجوشخوردگی شکستگی محل شدند. 9 بیمار (7/10% ) طی 24 هفته فوت کردند. 10 بیمار (9/11%) تحت عمل جراحی و تثبیت مجدد قرار گرفتند. میانگین زمان برگشت به فعالیت قبل از عمل 5 هفته بود. نتیجهگیری: عوارض شکستگیهای اینترتروک هیپ، حتی پس از تثبیت با پیچ و پلاک بالا میباشد. به جز درصد بالاتر عفونت، سایر یافتهها با مطالعات مشابه در پیشینه تحقیق، هسمو است.