مقالات
طرح های تحقیقاتی
مجلات عضو
فهرست مقالات ( 4 ) مقاله :
نویسندگان: ناصر صرافان
کلیدواژه ها : آسيبهاي تاندون - تاندونها - دست - بازو
: 6452
: 38
: 0
ایندکس شده در :
پيشزمينه: پارگی تاندونهای بازکننده انگشتان دست از آسیبهای شایع نسج نرم در اندام فوقانی است. ترميم اين زخمها به عوامل متعددي شامل شدت ضربه اوليه، ساير ضايعات موجود، ناحيه پارگي، تجربه جراح و همچنين توانبخشي بعد از عمل بستگي دارد. هدف از این مطالعه بررسی نتایج ترمیم اولیه پارگی تاندونهای باز کننده انگشتان در نواحي مختلف دست ميباشد.مواد و روشها: مطالعه بهصورت آيندهنگر توصيفي در طي 28 ماه (از 1383 تا 1385) در دو بيمارستان آموزشي اهواز انجام شد. 32 بیمار با زخم باز و بریدگی تاندونهای بازکننده انگشتان و شست دست بستری و تحت درمان جراحی قرار گرفتند. ميانگين سني بيماران 6/24 سال (46-17 سال) بود. ترمیم به روش بخيه تغيير يافته «كسلر» با دو گره نایلون 4 صفر انجام شد. ميانگين زمان پیگیری 7 ماه بود. نتایج براساس سیستم امتیازدهی «ميلر» ارزیابی شدند.یافتهها: در مجموع 72 تاندون بازکننده در 32 بيمار، تحت درمان و ترمیم جراحی قرار گرفتند. عفونت محل زخم یا پارگی مجدد در هیچ موردی مشاهده نشد.بیشترین محل پارگی در نواحي 5 و3 بهترتیب 36% و 7/34% و کمترین محل آسیب در نواحي 1 و 4 به ترتيب 9/6% و 7/9% بود. در مجموع بهترين نتايج در پارگی نواحي 5 و سپس 3 (88%-84%) دیده شد. نتایج بد در پارگیهای نواحي 1 و 2 و 4 بیشتر بود. نتیجهگیری: پارگی تاندونهای بازکننده انگشتان در سطح پشتی دست و ساعد در نواحي 3 و5 نتایج بهتری نسبت به نواحي 1 و 2 و 4 دارد و ترمیم با روش بخيه تغيير يافته کسلر، استحکام کافی در محل آسیب فراهم میکند.
نویسندگان: احمد آفاقی, افشین آزما, عبدالرضا صلاحی مقدم, برات الله شبان, احسان شاه ولی
کلیدواژه ها :
: 14172
: 5
: 0
ایندکس شده در :
پیشزمینه: شکستگی اینترتروکانتریک جزء شکستگیهای شایع در افراد سالمند بالای 70 سال میباشد. با وجود آن که تثبیت شکستگی، بهترین درمان است، ولی عوارض آن به دلیل سن بالا و مشکلات همراه بسیار بالا میباشد. هدف از این مطالعه، گزارش نتایج درمان جراحی شکستگی اینترتروکاننتریک هیپ بود.مواد و روشها: در یک مطالعه توصیفی آیندهنگر، کلیه بیمارانیکه به علت شکستگی اینترتروکانتریک طی دو سال در دو بیمارستان آموزشی اهواز تحت عمل جراحی تثبیت داخلی با روش پیچ و پلاک دینامیک (DHS) قرار گرفته بودند، بررسی شدند. 84 بیمار با میانگین سنی 4/73 سال (98-59 سال) تحت مطالعه قرار گرفتند که از این تعداد 34 (5/40%) مرد و 50 (5/59%) زن) بودند. بیماران حداقل به مدت یک سال مورد پیگیری قرار گرفتند. یافتهها: هشت بیمار (5/9%) کوتاهی اندام بیش از 2 سانتیمتر داشتند. 4 بیمار (7/4%) دچار عارضه بیرونزدگی وسیله شدند. 8 بیمار (5/9%) دچار بدجوش خوردن شکستگی به صورت بدشکلی واروس، 1 بیمار (1/1%) دچار نکروز آواسکولار سرفمور، 13 بیمار (4/15% ) عفونت عمل، و 2 بیمار (3/2%) دچار بدجوشخوردگی شکستگی محل شدند. 9 بیمار (7/10% ) طی 24 هفته فوت کردند. 10 بیمار (9/11%) تحت عمل جراحی و تثبیت مجدد قرار گرفتند. میانگین زمان برگشت به فعالیت قبل از عمل 5 هفته بود. نتیجهگیری: عوارض شکستگیهای اینترتروک هیپ، حتی پس از تثبیت با پیچ و پلاک بالا میباشد. به جز درصد بالاتر عفونت، سایر یافتهها با مطالعات مشابه در پیشینه تحقیق، هسمو است.
نویسندگان: علی اصغر حدادپور , ناصر صرافان, احمد دشت بزرگ, مریم ابراهیمی , SAH Mehdinasab , AA Haddadpoor , N Sarrafan , A Dashtbozorg
کلیدواژه ها :
: 8822
: 0
: 0
ایندکس شده در :
نویسندگان: سید علی مرعشینژاد, ناصر صرافان
کلیدواژه ها : جابهجايي شانه - شانه - دامنه حركت - مفصلي
: 6417
: 20
: 0
ایندکس شده در :
پیشزمینه: روشهای جراحی متعددی بهمنظور درمان ناپایداری یا دررفتگی مکرر جلويي شانه وجود دارد. در عمل «بریستو» با ایجاد یک مهار و حفاظ دینامیک و استاتیک در قسمت جلو و پايین مفصل شانه، از دررفتگی مفصل جلوگيري ميشود. هدف از این مطالعه بررسی نتایج عمل جراحی «بريستو» در اصلاح دررفتگی مکرر جلويي شانه بود.مواد و روشها: در این مطالعه گذشتهنگر، 19 بیمار که بهدلیل دررفتگی مکرر جلويي شانه با منشاء تروماتیک، با روش جراحی «بریستو» درمان شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. ميانگين زمان پیگیری بیماران 5/7 سال (14-3 سال) و میانگین سنی بیماران در هنگام عمل 25 سال بود. مشخصات دموگرافیک براساس پروندههای بیمارستان، پرسش از بیماران و معاینه بالینی براي بررسی میزان تعداد دررفتگی بعد از عمل جراحی، دامنه حرکات مفصل شانه، درد و توانايی انجام فعالیتهای ورزشی بررسي شدند. جهت بررسی نتایج و عملکرد مفصل شانه از سیستم امتیازدهی (CSS) Constant-shoulder-Score استفاده شد.يافتهها: هیچيک از بیماران عود یا دررفتگی مجدد نداشتند. احساس ناپایداری در3 بیمار مشاهده شد. ميانگين کاهش دامنه حرکتی شانه در حالت ابداکشن و چرخش بهخارج بازو در مقایسه با شانه سالم 35 درجه (60-25) بود. پنج بیمار از درد خفیف شانه در پایان فعالیت روزانه شکایت داشتند. دو بیمار که قبل از بروز دررفتگی، فعالیتهای ورزشی کششی و والیبال را به طور منظم انجام میدادند، بعد از عمل نميتوانستند فعالیت ورزشی قبلی را انجام دهند. در مجموع 15 بيمار (9/78%) براساس سیستم امتیازدهی فوق نتیجه خوب و عالی داشتند. در پرتونگاري زمان پيگيري، در سه مورد علايم آرتروز زودرس ديده ميشد. اينها هر سه كساني بودند كه محدوديت در حركات چرخشي به خارج داشتند. نتيجهگيري: عمل جراحی «بریستو» در درمان دررفتگی مکرر جلويي شانه با میزان بالايی از نتایج خوب و عالی همراه است. میزان ناپایداری بعد از عمل کم میباشد ولی به دليل محدوديتي كه در چرخش شانه ايجاد ميكند، اين عمل در افراد با فعالیت ورزشی حرفهای یا سنگین توصيه نميشود.